پلاستیك را چه كسی اختراع كرد؟

منظور از پلاستیك هماناختراع پلاستیک ماده ای است كه قابلیت «شكل پذیری و قالبگیری» دارد. وقتی كه به آن حرارت داده می شود مانند خمیر بازی بچه ها حالت به خود می گیرد و می توان آن را به اشكال مختلف درآورد و چون سرد بشود به همان صورت باقی خواهند ماند. برای تهیه پلاستیك، شیمیدانان ابتدا كار را از ملكول شروع كردند. شیمیدان ها از ماده بخصوصی مولكول هائی تهیه كرده اند كه به صورت زنجیری هستد. این رشته یا زنجیر ملكولی عملش با مولكول انفرادی متفاوت است. گفته می شود كه هنگامی كه مولكول ها به صورت زنجیر در می آیند به وسیله عمل «پولیمریزاسیون یا تركیب و تراك ذرات» می توانند مواد تازه ای را بسازند. تكه های سخت جسم پولیمر (جسمی كه از تركیب و تراكم ذرات جسم دیگر پدید آید) سائیده شده و به صورت گرد در می آید. با این ماده گرد شده مواد رنگی اضافه می كند و در ضمن با كمك مواد شیمیائی دیگران را انحناپذیر می سازند.

شیمیدانان با پلاستیك آشنا بودند تقریباً در 125 سال پیش با آن كار می كردند. در سال 1838 كلریدوینیل پلویزه گردید؛ در سال 1839، ماده استیرن در سال 1843 ماده اكریلیك و در سال 1847 ماده پولیستر و پولیمریزه شدند. ولی در آن زمان چندان نیازی به این مواد تركیبی نبود. چون فرآورده های طبیعی مانند چوب، فلز، لاستیك، پوست و عاج به حد وفور یافت می شد.

ذخیره عاج اولین ماده ای بود كه به مصرف رسید. بنابراین به كسی كه قادر بود جانشینی برای این ماده یعنی عاج بیابد، جایزه ای پیشنهاد گردید. در حالی كه فعالیت روی این طرح ادامه داشت، «جان هیات» و برادرش «ایسایاهیات»، سلولوئید را كشف كرده و در سال 1870 آن را به ثبت رساندند. ماده سلولوئید نواقص زیادی داشت ولی كشف آن سایر شیمیدانان را هدایت و ارشاد كرد تا درباره پیدایش مواد تركیبی دیگر فكر و چاره جوئی كنند.